Polska w I połowie XIX wieku - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Wielka Emigracja wpłynęła na zmianę podejścia społeczeństwa do sprawy chłopskiej. Stało się ogólnie zaakceptowane to, że bez warstwy ludowej nie uda się odzyskać niepodległości. Poza tym miała ona wielki wpływ na sztukę polską, ponieważ poza granicami kraju tworzyli wówczas między innymi Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Zygmunt Krasiński, czy Fryderyk Chopin.

Zanim doszło do wybuchu drugiego wielkiego powstania w 1863 roku, na ziemiach polskich miały miejsca inne ważne wydarzenia historyczne. W Galicji wybuchło i upadło powstanie krakowskie (21 II 1846 – 4 III 1846). W 1848 roku w Wielkopolsce na fali Wiosny Ludów wybuchł zryw skierowany przeciwko Prusom, który po początkowych sukces szybko został stłumiony. Wiosna Ludów utwierdziła Polaków w wierze, że niepodległości nie da się odzyskać w sposób zbrojny, dlatego też rozpoczęto wówczas pracę organiczną.

W 1856 roku Rosja poniosła porażkę w wojnie krymskiej z Turcją. Car Mikołaj II, pod wpływem zmian wewnątrz swojego państwa, zezwolił na powrót na ziemie polskie zesłanym emigrantom. Z czasem coraz odważniej zaczęły powracać hasła niepodległościowe i patriotyczne. Nasilały się manifestacje, bojkoty uroczystości i ataki na rosyjskich urzędników.

Wykształciły się wówczas dwie formacje polityczne. „Czerwoni” dążyli do obalenia cara i odzyskania niepodległości. Obóz ten składał się z sieci tajnych organizacji konspiracyjnych. Jego przywódcami byli: Apollo Korzeniowski, Jarosław Dąbrowski, Agaton Giller i Ignacy Chmieleński.

Opozycją do „czerwonych” byli „biali”. Było to stronnictwo złożone głównie z liberałów i konserwatystów. Na jego czele stali: Andrzej Zamoyski, Leopold Kronenberg, Edward Jurgens, Karol Majewski. Odżegnywali się oni od rewolucji, postulując powolne zmiany osiągane dzięki pracy organicznej, które miały doprowadzić do odzyskania niepodległości przez Polskę i osiągnięcia pełnej autonomii.

Car zamierzał uporać się z „czerwonymi”, aby tego dokonać ogłosił brankę, czyli przymusowy nabór do wojska. W ten sposób zamierzał zmusić około 12 tysięcy Polaków do wstąpienia do rosyjskiej armii. Była to bezpośrednia przyczyna wybuchu powstania styczniowego. Rozpoczęło się ono 22 I 1863 roku. „Czerwoni” z Komitetu Centralnego Narodowego ogłosili „Manifest” Tymczasowego Rządu Narodowego. W dokumencie wzywali naród do podjęcia walki. Rosjanie porozumieli się z Prusami w sprawie pomocy w tłumieniu powstania. Po pierwszych walkach do zrywu dołączyli się „biali”. Z rozwojem powstania doszło do sytuacji walki o władzę pomiędzy dwoma obozami. W październiku 1863 roku na czele zrywu stanął Romuald Traugutt, za jego dyktatury doszło do pospolitego ruszenia. W ramach powstania styczniowego stoczono około 1200 walk, z czego większość miała charakter partyzancki. Ostatecznie upadło ono jesienią 1864 roku.


strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 - 

Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Rękawiczka - streszczenie
2  Hstoria miłości Wertera i Lotty
3  Problematyka Fantazego



Komentarze: Polska w I połowie XIX wieku

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: