Polscy powieściopisarze doby romantycznej
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
XIX wiek to czas wielkiej ekspansji powieści, powstają arcydzieła powieściopisarstwa światowego, tworzą tacy mistrzowie pióra jak Honoriusz Balzac i Stendhal Francji, czy Walter Scott oraz Edgar Alan Poe w Anglii. W Polsce epoka wielkich powieści nastanie dopiero w kilka lat po klęsce powstania styczniowego, kiedy pozytywizm osiągnie swoją dojrzałość, ale już w romantyzmie pojawia się wybitni powieściopisarze przecierający literackie szlaki potomnym.

Józef Ignacy Kraszewski (1812-1887) – to jeden z najpłodniejszych pisarzy w historii literatury polskiej, który przygotował grunt powieściopisarzom pozytywistycznym. Jego twórczość do dziś pozostaje imponująca nie tylko ze względu wprost niewiarygodną ilość napisanych przez Kraszewskiego powieści (a pisywał ponadto poezje, dramaty oraz utwory publicystyczne czy teoretyczne), ale również ze względu na szeroki zakres tematyczny tych utworów. Do najistotniejszych dzieł Kraszewskiego należą:
  • Ulana (1842), Budnik (1847) – powieści z cyklu ludowego, w którym Kraszewski nadał życiu chłopa pańszczyźnianego rangę tematu literackiego;
  • Powieść bez tytułu (1854), Metamorfozy (1859) – powieści naznaczone pytaniami filozoficznymi;
  • Zygmuntowskie czasy (1846) – jedyna przedpowstaniowa (chodzi o powstanie styczniowe) wybitna powieść historyczna;
  • Dziecię Starego Miasta (1863), Dziadziunio 1869 – powieści związane z powstaniem styczniowym;
  • Stara baśń. Powieść z XI wieku (1876) – pierwszy powieść z cyklu utworów opowiadających historię Polski od czasów bajecznych do XVIII wieku;
  • trylogia saska: Hrabina Cosel, Brühl, Z siedmioletniej wojny. t 1- 2.


Warto wspomnieć również o romantycznym opisie podróży (w czasie i przestrzeni), jaki dał Kraszewski w swoich książkach: Wspomnienia Polesia, Wołynia i Litwy (1840) oraz Wspomnienia Odessy, Jedysanu i Budżaku: dziennik przejażdżki w roku 1843 od 22 czerwca do 11 września (1846).

Józef Korzeniowski (1797-1863) to najwybitniejszy realista polskiego romantyzmu. Jego twórczość w istotny sposób wpłynęła na rozwój dziewiętnastowiecznej literatury realistycznej. W powieściach Korzeniowskiego dostrzegalna jest balzakowska swada, radość opisywania ludzi i ich otoczenia, pejzaży, budowli, kostiumów, itp. Korzeniowski nie stronił od dydaktyzmu, ale czynił to w duchu zdrowego rozsądku. W swojej twórczości bronił tradycji szlacheckiej, przywiązania do religii oraz antyracjonalizmu. Jego najważniejsze powieści to: Spekulant (1846), Kollokacja (1847) oraz najbardziej dopracowany utwór - Krewni (1856). Pisał również dramaty, spośród których szczególnie wyróżniają się Karpaccy górale (1843).

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


  Dowiedz się więcej
1  Główni bohaterowie Fantazego
2  Interpretacja Wielkiej improwizacji
3  Bajdary - opracowanie



Komentarze
artykuł / utwór: Polscy powieściopisarze doby romantycznej







    Tagi: