Cyganeria Warszawska
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Cyganeria Warszawska to nazwa określająca grupę literacką o dość luźnym charakterze, działającą aktywnie w latach 1839-1843. Grupa ta powstała z inicjatywy Seweryna Filenborna (1815-1850), a w jej skład weszli: poeci Karol Brodowski oraz Jan Majorkiewicz, prozaik i historyk Seweryn Zenon Sierpiński, prozaik i publicysta Aleksander Niewiaromski (to on w roku 1881 po raz pierwszy użył nazwy „Cyganeria Warszawska” w odniesieniu do tej grupy artystycznej), od 1840 również Roman Zmorski (poeta) oraz Józef Bogdan Dziekoński. W 1842 dołączył jeszcze poeta i prozaik Włodzimierz Wolski, ponadto czasem w tym gronie pojawiali się goście, często malarze i muzycy, a wśród nich młody Norwid.

„Cyganie” poza twórczością artystyczną oddziaływali na społeczeństwo za pomocą prowokacji obyczajowej ; manifestując swój „dziwaczny” styl życia strojem oraz zachowaniem, stawali się bohaterami licznych anegdot. Nie była to jednak prowokacja dla prowokacji, ale jawny wyraz sprzeciwu wobec normom obyczajowych i prawnych w sytuacji niewoli. „Cyganie” nie mieli jednolitego programu, ale można wyróżnić kilka cech wspólnych im wszystkim:
  • uprawiali sztukę niosącą istotne treści ideowe oraz światopoglądowe, wyrażającą postawę patriotyczną;
  • odcinali się zdecydowanie od literatury popularnej i rozrywkowej;
  • podkreślali wysoką godność twórcy i jego dzieła (często pojawiał się motyw konfliktu poety i publiczności);
  • zajmowała ich wyłącznie problematyka poważna: problemy egzystencji i filozofii, sprawy narodowe i społeczne.


Innym ważną cechą Cyganerii Warszawskiej był zwrot ku wsi. „Cyganie” (wśród których znajdował się również badacz folkloru – Zmorski) często wyprawiali się na wędrówki do dworów i dworków Mazowsza, w ten sposób wyrażali swoją niechęć do miasta „pałaców i kamienic”, ale również romantyczną fascynację folklorem.

„Cyganie” uprawiali głównie poezję (liryka i epika wierszowana), rzadziej prozę, z przewagą małych form. Utwory swoje publikowali głównie w prasie, m.in. we własnych organach wydawniczych: „Nadwiślanach” (1841-42) oraz „Jaskułce” (1843).




  Dowiedz się więcej
1  Śluby panieńskie Aleksandra Fredry jako komedia intryg
2  Inwokacja w Panu Tadeuszu
3  Lilije - opracowanie



Komentarze
artykuł / utwór: Cyganeria Warszawska






    Tagi: